مقايسه دلبستگي مكان، واكنش رواني و بهزيستي اجتماعي در ساكنان منازل شخصي و آپارتماني شهر رشت

مقدمه: پژوهش حاضر با هدف مقايسه دلبستگي مكان، واكنش رواني و بهزيستي اجتماعي در ساكنان منازل شخصي و آپارتماني شهر رشت انجام شد. روش: پژوهش حاضر از نوع علّي مقايسه‌اي بوده  و نمونه آن متشكل از 100 زن و مرد ساكن در منازل شخصي و آپارتماني شهر رشت بود كه با روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب شدند. ابزارهاي پژوهش شامل مقياس دلبستگي مكان صفاري‌نيا (1390)، مقياس واكنش رواني هانگ و فادا (1996) و مقياس بهزيستي اجتماعي كيز (1998) بود. به‌منظور تجزيه‌ و تحليل داده‌ها از تحليل واريانس يك‌راهه و چندمتغيري استفاده شد. يافته‌ها: نتايج پژوهش نشان داد كه دلبستگي مكان، واكنش رواني و بهزيستي اجتماعي در ساكنان منازل شخصي (ويلايي) و آپارتماني شهر رشت تفاوت معني‌داري دارد (0.05 p). به‌عبارت‌ديگر، ساكنان منازل شخصي در مقايسه با ساكنان منازل آپارتماني از دلبستگي مكان و بهزيستي اجتماعي بيشتري برخوردار بودند و نيز واكنش رواني ساكنان منازل آپارتماني بيشتر از ساكنان منازل شخصي بود. نتيجه‌گيري: بر اساس نتايج مي‌توان گفت كه براي افزايش دلبستگيِ مكان، بهزيستي اجتماعي و كاهش واكنش روانيِ ساكنان منازل آپارتماني، ضروري است، در حوزه برنامه‌ريزي و طراحي مكان در راستاي ايجاد تجارب ادراكي حسي و پيوندهاي شناختي، عاطفي و رفتاري مثبت ساكنان بررسي هاي بيشتري صورت گيرد.