بررسي تطبيقي مصاديق «احسان» در قرآن و عهدين

«احسان» يكي از مفاهيم ارزشمند اخلاقي است كه در تعاليم دين مبين اسلام و اديان پيشين تأكيد جدي و اساسي بر آن شده است. با توجه به متون كتب مقدس مي‌توان گفت هدف غايي اديان ‌‌الاهي، بسط و گسترش نيكوكاري است. در قرآن و كتب عهدين، آيات و تعاليم ارزشمندي ذكر شده است كه عمل به هر يك از آنها مي‌تواند انسان را به سرمنزل مقصود راهنمايي كند و مقدمات تقرب وي را به درگاه خداوندي بيش از پيش هموار سازد. اين پژوهش با تكيه بر روش توصيفي‌تحليلي و با هدف تطبيق ديدگاه قرآن و كتب عهدين دربارۀ مصاديق «احسان» صورت گرفته است. در نتيجه با توجه به آيات قرآن و تعاليم عهدين، مي‌توان تصويري روشن از جايگاه واقعي تعاليم قرآني در نهادينه‌سازي آموزه‌هاي اخلاقي و تأثير بيشتر آن بر تعاليم عهدين ارائه كرد. نتايج بررسي تطبيقي نشان مي‌دهد مصاديق «احسان» در قرآن و كتب عهدين شامل زكات، صدقه، انفاق، اطعام نيازمندان و محبّت است كه مي‌تواند به گروه‌هاي مختلف جامعه اختصاص يابد؛ اما تفاوتشان در اين است كه در قرآن نسبت به كتب عهدين، احسان تنوع بيشتري دارد و بر آن تأكيد بيشتري شده است.