بررسي وجودِ ذهني در هستي‌شناسيِ معرفتِ حكمت متعاليه و استنتاج دلالتهاي آن براي فلسفه تعليم و تربيت اسلامي

هدف: اين پژوهش با هدف تبيين وجودِ ذهني از منظر هستي‌شناسيِ معرفتِ حكمت متعاليه و استنتاج دلالتهاي آن در فلسفه تعليم و تربيت اسلامي انجام شده است. روش: اين پژوهش با روش استنتاجي(قياس عملي) انجام شده است. يافته‌ها: در گام اول، بحث وجودِ ذهني در هستي‌شناسيِ معرفتِ حكمت متعاليه توصيف و تحليل شده و چكيده مباحث آن در قالب چهار گزارۀ «وجود ذهني، مرتبه‌اي از هستي است»، «در علم حصولي، ماهيت شيء در نفس با وجود ذهني موجود است»، «ميان وجود خارجي و وجود ذهني اشيا، اتحاد ماهوي برقرار است» و «اكتساب و توسعه موجودات ذهني(علوم حصولي)، انبساط و اشتداد ذهن است»، تدوين شده است كه در شمار مباني فلسفه تعليم و تربيت اسلامي محسوب مي‌شوند. در گام دوم، مدلولهاي تربيتي گزاره‌هاي مبنايي مذكور، با استفاده از روش استنتاجي(قياس عملي) استنباط شده است. نتيجه‌گيري: در اين بخش، اصلِ «يقين‌گرايي در شناخت هستي و پرهيز از معارف مظنون و مشكوك» و اصلِ «اولويت علوم يقيني بر علوم ظني در تنظيم محتواي برنامه درسي»، ناظر به تحقق هدفِ «شناخت يقيني عالَم هستي» و اصلِ «توسيعِ و تشديد اكتساب علوم حصولي»، ناظر به تحقق هدفِ «انبساط و اشتداد ذهن»(در مجموع، سه اصل و دو هدف تربيتي) ارائه شده است.