راهكارهاي كليدي برون‌رفت از مشكلات ريزازديادي درختان جنگلي

جنگل‌ها سرمايه‌هاي ملي هر كشور محسوب مي‌شوند كه حفاظت و استفاده صحيح از آنها، علاوه‌بر كسب درآمد، بقاي محيط ‌زيست را نيز تضمين مي‌نمايد. گونه‌هاي گياهي بومي، ذخاير توارثي ژنتيكي منحصربه‌فرد، با اهميت و ارزشمند هر كشوري هستند كه ‌دليل آن، دارا بودن بعضي از صفات مورفولوژيكي برتر و سازگار به شرايط محيطي، مخصوصاً مقاومت آنها در مقابل آفات و امراض و عوامل نامساعد محيطي مي‌باشد. اين امر تكثير و حفاظت گونه‌هاي در معرض خطر را به يك امر حياتي تبديل كرده است و لزوم استفاده از روش‌هايي كه با سرعت بيشتري از روش‌هاي سنتي، پاسخگوي نياز روزافزون كشت و تكثير باشد، احساس مي‌گردد. درختان بالغي كه در طول ساليان دراز عمر خود توانسته‌اند بقاي خود را در شرايط مختلف جوي، حمله آفات و امراض و شرايط نامناسب محيطي تحمل نمايند، گنجينه‌هاي گرانبهايي از ذخاير ژنتيكي محسوب مي‌شوند. كشت بافت ابزاري است كه مي‌تواند گونه‌هاي درختان جنگلي در معرض انقراض را كه در شرايط طبيعي قادر به تكثير نيستند، از خطر نابودي نجات دهد. با استفاده از اين‌ روش بيوتكنولوژيكي مي‌توان با تكثير انبوه گياهان در شرايط كنترل شده آزمايشگاه و سپس كشت آنها در عرصه‌هاي طبيعي، در حفظ گونه‌هاي جنگلي در حال زوال مؤثر بود. به‌طوري‌كه در آزمايشگاه كشت بافت گروه زيست‌فناوري مؤسسه تحقيقات جنگلها و مراتع كشور در طي سه دهه اخير حدود 31 گونه جنگلي در معرض خطر، مورد تكثير انبوه از طريق ريزازديادي قرار گرفته‌اند.

no abstract