زعفران گياهي اقتصادي در ديمزارهاي دماوند

افزايش جمعيت، توسعه صنعت، پايين بودن كارايي مصرف آب و كاهش نزولات جوي سبب برداشت بي‌رويه از آب‌هاي زيرزميني گرديده است. برنامه‌ريزي براي تغيير الگوي مصرف آب در همه ابعاد خانگي، صنعت و كشاورزي اهميت روزافزون پيدا نموده است. از راه‌هاي كاربردي مقابله در بخش كشاورزي، استفاده از گياهان متحمل به خشكي، گياهاني با نياز آبي كم و با كارايي بالاي مصرف آب مي‌باشد. همچنين براي افزايش ذخيره نزولات جوي و جلوگيري از خروج نزولات از حوضه آبريز خود بصورت روان‌آب مي‌توان از گياهان چندساله استفاده نمود كه از تخريب اراضي، فرسايش آبي، بادي و سيلاب نيز جلوگيري خواهد كرد. زعفران (Crocus sativus L.) با نياز آبي بسيار كم، دوره خواب در زمان گرما (از اواخر بهار تا اوايل پاييز) و سازگاري با شرايط اقليمي منطقه، گياهي مناسب براي كشت در منطقه دماوند مي‌­باشد. در بررسي­ها مشخص شد از كشت حدود 7/2 تن بنه در هكتار حدود 600 گرم كلاله خشك در سال اول و 870 گرم در سال دوم بدست مي‌آيد. بيشترين محصول زعفران از سال سوم به بعد حاصل مي­شود. با توجه به كمبود منابع آبي، ديم‌كاري و كاشت گياهان با نياز آبي كم مي‌تواند به‌عنوان راهكاري مناسب جهت حفظ اراضي كشاورزي، جلوگيري از فرسايش خاك و كاهش مهاجرت زارعين به كار رود.

no abstract