نياز آبي برخي از گونه‌هاي مورد استفاده در جنگل‌كاري مناطق خشك و نيمه خشك

به دليل عدم توجه به نيازهاي اكولوژيكي گونه­ هاي جنگلي در مناطق خشك و نيمه خشك، به ­ويژه نياز آبي يا تبخير و تعرق آنها، اغلب پروژه­هاي جنگل­كاري در اين مناطق از پايداري مطلوبي برخوردار نبوده و دستيابي به اهداف تعيين شده به خوبي محقق نمي­گردد. با افزايش سن گياهان، نياز آبي آنها افزايش يافته و در بسياري از موارد رقابت در بين پايه­ها براي تامين نياز رطوبتي تشديد مي­گردد. بررسي­ها نشان مي­دهد كه اغلب گونه ­هاي جنگلي در اين مناطق از تبخير و تعرق پايين­تري نسبت به تبخير و تعرق بالقوه برخوردار بوده و به عبارتي داراي ضرايب گياهي كمي هستند. آنها مي­توانند با سازوكارهاي مختلف مورفولوژيك، فيزيولوژيك، بيوشيميايي و اكوفيزيولوژيكي با تنش خشكي مقابله و يا از منابع آب در دسترس استفاده نموده، ضمن بهبود تابع توليد، كارايي مصرف آب را نيز بهبود بخشند. براي اندازه­گيري تبخير و تعرق روزانه و محاسبه ظرايب گياهي اين گياهان از روش­هاي مستقيم و يا لايسيمتري و روش­هاي غير مستقيم و يا محاسباتي استفاده مي­گردد. در اين مقاله نياز آبي گياهان تاغ، گز، آتريپلكس، اسكنبيل، پده، سنجد و چند گونه اكاليپتوس (,Eucalyptus camaldulensis,E. microtheca E. sarjentii, E. leucoxyloni,E, saligna وE. floktoya) كه از طريق آزمايش­هاي لايسيمتري بدست آمده، مورد توجه قرار گرفته است. در بين گونه­هاي ذكر شده Eucalyptus camaldulensisبا 10 ميلي­متر بيشترين و اسكمبيل با 2/2 ميلي متر كمترين نياز آبي روزانه را به خود اختصاص داده­اند.

no abstract