اثربخشي آموزش خلاقيت با استفاده از لگو بر تنظيم هيجان كودكان تيزهوش

هدف: اين پژوهش با هدف شناسايي اثربخشي آموزش خلاقيت با استفاده از لگو بر تنظيم هيجان و تنظيم شناختي هيجان كودكان تيزهوش انجام گرفت. روش: روش تحقيق در اين پژوهش شبه آزمايشي از نوع پيش‌آزمون پسآزمون با يك گروه آموزشي و يك گروه گواه بود. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل تمامي كودكان 4 تا 5 سال مي‌باشد كه در سال تحصيلي 98 –1397در مركز لگوي آموزشي شهر تهران بودند. بدين منظور، تعداد 30 نفر از كودكان، به شيوه نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شده و به صورت تصادفي در دو گروه 15 نفري قرار داده شدند. ابزار پژوهش شامل سياهه تنظيم هيجان (شيلد و كيكتي، 1998)، پرسشنامه راهبردهاي تنظيم شناختي هيجان (گراس و جان، 2003) و مقياس هوش استنفورد بينه (رويد، 2003) بود. گروه آزمايش در 12 جلسه 60 دقيقه‌اي تحت آموزش خلاقيت با استفاده از لگو قرار گرفتند. داده‌ها با استفاده از تحليل كواريانس آنكوا تجزيه و تحليل شدند. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه آموزش خلاقيت با استفاده از لگو تاثير معناداري بر خرده‌مقياس‌هاي تنظيم هيجان (تنظيم هيجان و بي ثباتي هيجاني) كودكان تيزهوش داشت (0/01 p). اما اين تاثير بر خرده‌مقياس‌هاي تنظيم شناختي هيجان (منبع بياني و ارزيابي مجدد شناختي) معنادار نبود (0/01 P). نتيجه‌گيري: بنابراين پيشنهاد مي‌شود مشاوران و درمانگران براي بهبود تنظيم هيجان كودكان تيزهوش از روش آموزشي خلاقيت با استفاده از لگو استفاده نمايند.