اصلاح مراتع تخريب‌شده در مناطق نيمه‌استپي استان مركزي

گياه ورك (Rosa persica Michx. ex Juss) يكي از گونه­‌هاي مهاجم در عرصه­‌هاي مرتعي است كه در مراتع تخريب شده و ديمزارهاي رها شده و كم بازده به سرعت گسترش يافته و بر ويژگي­‌هاي ساختاري و عملكردي اكوسيستم­‌هاي مرتعي تأثير منفي گذاشته است. اين پژوهش به منظور بررسي امكان اصلاح و احياء مراتع تخريب‌شده در ورك­زارهاي نيمه‌استپي استان مركزي انجام شد. در اين مطالعه، مقايسه روش‌­هاي مختلف مرتع‌كاري شامل بذر­كاري در فارو، بذر­كاري مستقيم و كپه­‌كاري با استفاده از گونه­‌هاي Agropyron elengatum، Bromus tomentellus، Onobrychis subnitens، Onobrychis melanotricha،Sanguisorba minor، Medicago sativaوOnobrychis sativa در قالب طرح آزمايشي كرت‌­هاي خرد شده بر پايه بلوك­‌هاي كامل تصادفي با چهار تكرار و در سه سال متوالي انجام شد. نتايج نشان داد كه بيشترين درصد استقرار نونهال­‌ها، به ترتيب مربوط به بذر­كاري توام با ايجاد فارو، كپه­‌كاري و بذر­كاري مستقيم بود. همچنين صرف نظر از نوع روش اصلاحي؛ گونۀ Agropyron elengatum با بيشترين درصد استقرار نونهال­ها، گونه مناسبي براي كاشت در هر سه روش است و پس از آن گونه­‌هاي Sanguisorba minor، Medicago sativaوBromus tomentellusدر اولويت مي‌باشند. لذا بذر­كاري گونه‌­هاي ذكر شده توأم با ايجاد فارو جهت اصلاح و احياء مراتع تخريب شده در اين مناطق توصيه مي‌­شود.

no abstract