كاهش فشار بر مراتع، از طريق اقتصادي كردن مرتعداري

گزارشات حكايت از آن دارد كه فشار وارد بر مراتع، بيش از توان آنها مي‌‌باشد و بهره‌‌برداري از آنها، برابر ضوابط علمي و مطابق با مقياس توليد نيست (شكل1 و شكل2 و شكل3) (محمدي و همكاران، 1386؛ معتمدي و همكاران، 1397). در اين ارتباط، بيان مي‌‌شود كه بهره‌‌برداري از مراتع، اگر پاسخگوي معيشت و زندگي اقتصادي مرتعداران نباشد، به‌‌دليل فشار بر آن، موجوديت مرتع به خطر مي‌‌افتد (كريمي و كرمي دهكردي، 1385؛ مظهري و همكاران، 1389). طبيعي است، اندازه كوچكتر از حد بهينه واحدهاي مرتعداري، باعث تخريب هرچه بيشتر مراتع و اندازه بزرگتر از حد مطلوب، نيز باعث اتلاف منابع مي‌‌گردد (McGregor, 2007). از اين‌‌رو، بررسي اجتماعي و نيازهاي اقتصادي مرتعداران، از جنبه‌‌هاي اساسي مديريت و بهره‌برداري بهينه از مراتع است و بايد ضمن تجديد نظر در شرح خدمات طرح‌‌هاي مرتعداري رايج، به ‌هنگام مميزي مراتع و صدور پروانه چرا، به اندازه مطلوب هر خانوار و حداقل مساحت مرتع مورد نياز هر يك از خانوارهاي مرتعدار جهت استفاده چندمنظوره از مرتع و به‌ويژه استفاده چرايي، توجه خاصي داشت. بررسي‌‌ها، گوياي اين است كه هر ساله در هنگام مميزي مرتع، به اين موضوع توجه كمتري مي‌شود و بدون توجه به نياز واحدهاي پايه اجتماعي و توان اكولوژيكي مراتع در مناطق مختلف آب و هوايي، پروانه چرا تمديد و يا صادر مي‌‌شود...

no abstract