مديريت آتش‌سوزي در عرصه‌هاي ملي ايران با تاكيد بر مراتع نيازمند تغيير رويكرد، مديريت جامع و عزم ملي است

آتش عامل تاثيرگذار مهم اكولوژيكي، اقليمي، طبيعي و مصنوعي است كه با عنصر اصلي و تغيير ناپذير ذاتي خود ممكن است اتفاقي، اكولوژيكي، عمدي، سهوي و يا بعنوان يك عامل اصلاح كننده در پوشش گياهي توسط مديران ايجاد شود. از آنجا كه آتش‌سوزي بعنوان يك عامل عمده و اثرگذار مي‌تواند تغيير تيپ‌ها تغييرات تنوع ژنتيكي و گونه‌ها، شاخص­هاي كمي و كيفي را در مرتع تحت تاثير قرار داده و بر توالي و مراحل آن اثر شديد داشته باشد و از طرفي ديگر برمراحل توالي خروجي‌هاي مراتع و عرصه‌هاي جنگلي اثرگذار است بسته به هدف بايستي كنترل و يا اعمال آن با دقت نظر خاصي صورت پذيرد؛ مضاف بر اين مضرات و مزاياي آن نيز مورد بحث فراوان است بنابراين عدم توجه به ميزان و شدت آن مي‌تواند بعنوان يك عامل مهم چالش‌برانگيز تلقي شود. در واقع اثرات فاحش آن بر خاك، توليد، خوشخوراكي، دامداري، معيشت، اكوسيستم و در مقياس وسيع، حتي اقليم بر حساسيت موضوع مي‌افزايد. سطح وسيعي از اراضي و خشكي‌هاي دنيا با پوشش گياهي مراتع پوشيده شده است و با توجه به تغييرات فراگير اقليمي مانند خشكسالي و مديريت مراتع از قبيل نحوه بهره‌برداري و كوچ عشاير آتش‌سوزي به‌عنوان يك تهديد مطرح است كه در برخي موارد مي­توان به‌عنوان يك فرصت از آن بهره برد مراتع زاگرس در ايران نيز از اين واقعيت مستثنا نبوده و ضرورت دارد تا با توجه به اثرگذاري آن در تعامل و معيشت بهره‌برداران بدقت مورد تحقيق و بررسي قرار گرفته و پس از حصول اطمينان از نتايج و اثرات آن كنترل و يا مورد استفاده قرار گيرد. آنچه مسلم است آتش‌سوزي به عنوان عامل تهديد كننده منابع طبيعي هر ساله در سطح وسيعي انجام شده و وقوع آن همواره محتمل و قطعي است.

no abstract