اقليم‌گرايي در داستان‌هاي ابراهيم يونسي

پيش از اين، پژوهشگران ويژگيهاي اقليمي و روستايي را در مناطق شمال، جنوب، آذربايجان، خراسان و كرمانشاه تحليل كرده‌اند؛ امّا به دليل محدوده تاريخي پژوهش خود به داستانهاي ابراهيم يونسي نپرداخته اند. در اين پژوهش، نگارندگان با روش توصيفي تحليلي مي‌كوشند پس از تعريف و تبيين ويژگيهاي داستان اقليمي، عناصر اقليمي و ويژگيهاي مرتبط با رنگ و بوي محلّي را در داستانهاي شاخص اين نويسندۀ كُرد بررسي ‌كنند. ويژگيهاي اقليمي در داستانهاي يونسي بيشتر به شكل بازتاب واژگان و اصطلاحات كُردي، آوردن جملات به زبان محلّي، ترانه‌ها و زبانزدهاي عاميانه، نام‌جاهاي بومي، اشاره به رويدادهاي تاريخي و باورها و آداب و رسوم منطقه كُردستان نمود يافته است و در نتيجه بايد يونسي را جزو اقليمي نويسان حوزه غرب و كردستان به شمار آورد.