اثربخشي برنامه فرزندپروري مثبت بر والدگري مؤثر و كيفيت رابطه والد – فرزندي در مادران داراي نوجوان

زمينه: مطالعات متعددي پيرامون فرزندپروري و كيفيت رابطه والد فرزندي انجام شده است، اما پژوهشي كه به بررسي اثربخشي برنامه فرزندپروري مثبت بر والدگري مؤثر و كيفيت رابطه والد فرزندي در مادران داراي نوجوان پرداخته باشد مغفول مانده است. هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي برنامه فرزندپروري مثبت بر والدگري مؤثر و كيفيت رابطه والد فرزندي در مادران داراي نوجوان پسر انجام شد. روش: پژوهش از نوع نيمه تجربي با طرح پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري با گروه گواه بود. جامعه آماري، شامل مادران داراي دانش آموز سيزده تا پانزده سال در شهر اصفهان در سال تحصيلي 98-1397 بود. 16 آزمودني با روش نمونه گيري تصادفي به عنوان نمونه انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه (8 نفر) جايگزين شدند. ابزارهاي پژوهش حاضر عبارتند از: پرسشنامه والدگري مؤثر آلاباما (1991)، پرسشنامه كيفيت روابط والد - فرزندي (1983) و برنامه فرزندپروري مثبت (لارزره و همكاران، 2016). تحليل داده ها با روش تحليل واريانس با اندازه گيري مكرر انجام شد. يافته ها: برنامه فرزند پروري مثبت بر والدگري مؤثر و كيفيت رابطه والد فرزندي تأثير معنادار داشت (0/001 P). نتيجه گيري: ميزان والدگري مؤثر و كيفيت رابطه والد - فرزندي در مادراني كه در برنامه فرزندپروري مثبت شركت داشتند افزايش يافت.