ارتقاي اثربخشي تصميم‌گيري شهودي به كمك مدل‌سازي رياضي آن

بهره‌گيري از شهود و تصميم‌گيري شهودي به عنوان يك عامل مؤثر مديريت، توجه فزاينده‌اي را در محافل علمي و پژوهش‌ها در سطح دنيا به خود جلب كرده است. اين پژوهش، با بيان نقش اساسي تصميم‌گيري شهودي در شرايط پيچيده جهان امروز، و استفاده از مدلي كمي مبتني‌بر عدم قطعيت كوشش مي‌كند، تا الگويي كارآمد براي ارتقاي اثربخشي تصميم‌گيري شهودي مديران و شناسايي بهترين تصميم شهودي نسبت به الگوي بهينه، عرضه كند. براي دستيابي به هدف مذكور، ابتدا يك مدل تصميم‌گيري شهودي بر اساس چهار مؤلفه‌ي تشكيل دهنده آن ارائه و سپس با استفاده از تكنيك‌هاي رياضي يك مدل برنامه‌ريزي غيرخطي براي تصميم‌گيري شهودي بر پايه نظريه دمپستر ـ شافر ارائه گرديد. در نهايت با ذكر يك نمونه عملي مدل‌سازي واقعي از مسأله پژوهش انجام و براي تشريح چگونگي استفاده از آن در جهت ارتقاي تصميم‌گيري، به كمك روش‌هاي رياضي، به حل آن پرداخته شد. مدل مذكور، در شرايطي كه داده‌ها جهت أخذ تصميم با ابهام مواجه‌اند و مبناي منطقي‌اي جهت أخذ تصميم وجود ندارد، مي‌تواند راهكار مناسبي جهت كاهش ريسك‌هاي احتمالي حاصل از أخذ تصميم‌گيري‌هاي شهودي گردد. در واقع در اين مدل، با تجميع نظرات خبرگان (تصميم‌گيرندگان سازماني)، يك مدل مرجع پيشنهاد مي‌شود كه مي‌تواند به عنوان، مبنايي براي أخذ تصميمات شهودي قرار گيرد.