تبيين چالش هاي تحقق پذيري طرح هاي شهري در ايران

با وجود اينكه پنج دهه از شروع طرح‌هاي توسعه شهري در ايران مي‌گذرد، اين طرح‌ها هنوز با مسائل متعددي در زمينه تحقق‌پذيري و موفقيت روبه‌رو هستند. در اين تحقيق با بهره‌گيري از رويكرد ارزيابي عملكردمحور به اين پرسش پاسخ داده مي‌شود كه مهم‌ترين چالش‌هاي تحقق‌پذيري طرح‌هاي توسعه شهري در ايران، چيست. روش‌شناسي پژوهش كيفي است و داده‌هاي كيفي در اين مطالعه با استفاده از روش مصاحبه و سنجه‌هاي غيرواكنشي (ثبت‌هاي آرشيوي) گردآوري شدند. به منظور تجزيه‌وتحليل اطلاعات و بيان نظريه نهايي از روش «نظريه داده‌بنياد» استفاده شده است. بر اساس روش نمونه‌گيري كيفي، نمونه‌گيري مورد نوعي، و نيز معيار اشباع نظري، از نظرات 30 نفر از صاحب‌نظران عرصه شهرسازي در اين مطالعه بهره گرفته شده و ادراك آن‌ها نسبت به موفقيت طرح‌هاي شهري بررسي و تجزيه‌وتحليل شده است؛ با استفاده از روش «نظريه داده‌بنياد» و كدگذاري داده‌ها، هشت مقوله هسته نهايي از يافته‌هاي اوليه استخراج شدند. «مقوله هسته» در اين بررسي «توجه به بستر‌هاي بومي و اجتماعي و اقتصادي كشور در فرايند مشاركتي تهيه طرح» است كه ساير مقولات عمده را در بر مي‌گيرد و با پاسخ‌هاي به‌دست‌آمده ضرورت نگاه به زمينه‌هاي اجتماعي‌ـ اقتصادي و نهادسازي در جامعه ايران و بهره‌گيري از مشاركت ذي‌نفعان گوشزد شده است.