بررسي تأثير سبك زندگي اسلامي بر سلامت رواني با توجه به نقش تعديل‌گري هوش معنوي

هدف: هدف اين پژوهش، بررسي تأثير سبك زندگي اسلامي بر سلامت رواني كاركنان با توجه به نقش تعديل‌گري هوش معنوي بود. روش: پژوهش حاضر از نظر هدف، كاربردي و از نظر ماهيت و روش، توصيفي تحليلي و همبستگي است. جامعه آماري، ۱۴۰ نفر ازكاركنان معاونت دانشجويي و فرهنگي دانشگاه علوم پزشكي مشهد بودند كه با فرمول كوكران و به روش تصادفي انتخاب شدند. ابزار گردآوري داده‌ها، پرسشنامه بود كه در تدوين آن، از پرسشنامه‌هاي سبك زندگي اسلامي مهدي‌زاده(1396)، سلامت رواني كاركنان كيز(2002) و هوش معنوي هيلدبرانت(2011) بهره گرفته شد. روايي پرسشنامه با نظرخواهي از استادان و پايايي آن با محاسبه آلفاي كرونباخ، تأييد شده است. براي تحليل داده‌ها نيز از آمار توصيفي و استنباطي به كمك نرم‌افزار اسمارت پي.ال.اس استفاده شد. يافته‌ها: سبك زندگي اسلامي(با مؤلفه‌هاي عبادت، تعهد و فعال بودن) تأثير مستقيم و معناداري بر سلامت رواني كاركنان دارد و هوش معنوي(با مؤلفه‌هاي تفكر انتقادي وجودي و توليد معناي شخصي) رابطه بين سبك زندگي اسلامي و سلامت رواني كاركنان را تعديل مي‌كند. نتيجه‌گيري: در سبك زندگي اسلامي، خدامحوري و حاكميت ارزشهاي اسلامي از مهم‌ترين معيارها به شمار مي‌آيند. اگر اعتقادات، رفتارها و اخلاق افراد بر مبناي ارزشهاي اسلامي و رهنمودهاي قرآني باشد، سلامت رواني در سازمان افزايش مي‌يابد. تقويت هوش معنوي افراد در سازمان باعث ايجاد خودآگاهى، باورهاي مثبت و هدفمندي مي‌شود.