تعامل فرهنگ يادگيري سازماني با ظرفيت جذب، نوآوري باز و رهبري توانمندساز در شركت‌هاي دانش بنيان: تحليل يك مدل ميانجي تعديل‌شده

هدف از تحقيق حاضر، بررسي اثر رهبري توانمندساز بر نوآوري باز با در نظر گرفتن فرهنگ يادگيري سازماني و تعديل گري ظرفيت جذب بوده است. تحقيق حاضر از لحاظ روش تحقيق همبستگي و از لحاظ هدف از نوع كاربردي بوده است. ابزار تحقيق بر اساس پرسش نامه استاندارد نقش‌بندي و تابش (2018) مي باشد كه پس از سنجش روايي (همگرا، واگرا و اكتشافي) و پايايي (آلفاي كرونباخ، تركيبي و دايسترا)، از طريق مشاركت 131 نفر از مديران و كارشناسان شركت هاي دانش‌بنيان استان چهارمحال و بختياري كه با روش نمونه گيري تصادفي و از طريق جدول مورگان، انتخاب شدند، اجرا گرديد. روش تجزيه و تحليل اطلاعات، در دو سطح توصيفي و استنباطي و از طريق نرم افزارهاي «SPSS25» و «WarpPLS7» اجرا شد. يافته هايي تحقيق نشان داد، بيشترين ضريب مسير (β=0.79) و ضريب تعيين (R2=0.63) مربوط به مسير رهبري توانمندساز به فرهنگ يادگيري سازماني بوده است، همچنين فرهنگ يادگيري سازماني به‌طور كامل، رابطه بين رهبري توانمندساز و نوآوري باز داخلي (VAF=0.64) و خارجي (VAF=0.69) را ميانجي گري نموده است.