تاثير تصويرسازي حركتي و مشاهده عمل بر تعادل، طول، سرعت و ريتم گام سالمندان مبتلا به سكته مغزي

هدف پژوهش حاضر، تعيين تأثير مشاهده‌عمل و تصويرسازي‌حركتي بر تعادل و طول، سرعت و ريتم گام سالمندان مبتلا به سكته مغزي بود. 24 نفر از سالمندان مبتلا به سكته مغزي به صورت داوطلبانه در اين پژوهش شركت كردند. از آزمون‌هاي لك‌لك، زمان برخاستن راه‌رفتن و نرم‌افزار تحليل دو بعدي كينوا استفاده شد. مرحله تمرين شامل 16 جلسه (3 جلسه در هفته و هر جلسه ، 45 دقيقه‌) بود. نتايج آزمون تحليل واريانس مركب نشان داد كه تعادل ايستا، سرعت و طول گام نسبت به پيش آزمون پيشرفت معناداري داشتند. تصويرسازي-حركتي و مشاهده‌عمل منجر به بهبود تعادل پويا در مقايسه با گروه كنترل شد. سرعت گام گروه تصويرسازي-حركتي بيشتر از گروه مشاهده‌عمل و كنترل بود، در نهايت، ريتم گام در گروه مشاهده‌عمل، نسبت به پيش آزمون پيشرفت داشت. يافته‌هاي پژوهش پيشنهاد مي‌كنند كه مشاهده و تصويرسازي حركتي مي‌توانند تعادل و پارامترهاي راه‌رفتن را در سالمندان مبتلا به سكته مغزي بهبود بخشند.