زايش مفهوم «ناعالم» از بطن هنر، با نگاهي به پديدارشناسي هرمنوتيكي هنر نزد هايدگر مطالعۀ موردي: نگارۀ «فريدون در هيئت اژدها، پسرانش را مي‏ آزمايد»

پديدارشناسي در انديشۀ ادموند هوسرل، روشي براي چگونگي معنا بخشيدن به جهان در آگاهي انسان و قوام يافتن آن معنا بود، اما نزد مارتين هايدگر، اين جريان فلسفي صورتي هرمنوتيكي به خود گرفت و به رويكردي جهت آشكارگي وجود مبدل گشت. هايدگر با به‏ كارگيري رويكرد پديدارشناسانۀ هرمنوتيكي در تحليل آثار هنري، نشان داد كه چگونه يك اثر هنري مي‏تواند فراتر از درگير ساختن احساسات فردي، عالمي را آشكار سازد و به محلي براي انكشاف حقيقت وجود بدل گردد. مقالۀ حاضر بر آن است كه با الگو قرار دادن نگاه هايدگر در پديدارشناسي هرمنوتيكي نقاشي «كفش‏ها» اثر ون‏گوگ كه در كتاب سرآغاز كار هنري آمده است، با روش تطبيقيتحليلي به خوانش پديدارشناسانۀ هرمنوتيكي نگاره ‏اي ايراني به ‏نام «فريدون در هيئت اژدها، پسرانش را مي‏ آزمايد» بپردازد. نتيجۀ كار مي ‏تواند گشايندۀ راهي باشد براي پديدارشناسي هرمنوتيكي آثار نقاشي در مقام عمل و متمركز بر عالم مخاطبي منحصربه ‏فرد در جهت گشايش وجوهي مغفول از وجود. اصطلاح «ناعالم» در متن حاضر، كه مفهومي زادۀ آشكارگي وجود در موقعيت‏هايي است كه طبق گزارۀ هايدگري: «عالم، نمي‏ عالمد»، يكي از نتايج خوانش پديدارشناسانۀ هرمنوتيكي نگارۀ مورد بحث است؛ نگاهي متكي به «موقعيت» دازاين «درعالم»، با قابليت بسط ‏يافتن در ديگر آثار هنري.