اثربخشي شناخت درماني مبتني بر ذهن‌آگاهي بر حافظه‌كاري و حل‌مساله در نمونه‌هاي غير‌باليني اضطراب

مقدمه: اضطراب به عنوان يك مشكل شايع در جمعيت عمومي شناخته مي‌شود. هدف پژوهش‌ حاضر بررسي اثربخشي آموزش شناخت‌درماني مبتني بر ذهن‌آگاهي بر حافظه‌كاري و حل‌مساله بود. روش: طرح پژوهش نيمه آزمايشي با پيش آزمونپس آزمون همراه با گروه آزمايش و كنترل بود. جامعه ‌آماري شامل دانشجويان 20 تا 30 ساله شهر تهران بود كه از بين آنها به صورت نمونه‌گيري در دسترس 26 نفر بر اساس ملاك‌هاي ورود و خروج انتخاب و به گروه‌هاي آزمايش و گواه به صورت تصادفي، گمارش شد. گروه‌ها قبل و بعد از اجراي مداخله و در مرحله پيگيري با ابزارهاي نسخه كامپيوتري برج لندن، فراخناي ارقام رو‌به جلو، رو‌به عقب و توالي حروف و ارقام، و پرسش‌نامه اضطراب بك، مورد آزمون قرار گرفتند. يافته‌ها: نتايج تحليل كواريانس چند متغيره نشان داد كه بين گروه ‌آزمايش و كنترل در مرحله پس‌آزمون و پيگيري در حافظه‌كاري و اضطراب تفاوت معناداري وجود دارد. در مورد متغير حل‌مساله در شاخص‌هاي زمان‌آزمايش‌، زمان‌كل‌، تعداد‌خطا و نتيجه، تفاوت بين دو گروه معنادار‌شد اما در مورد زمان‌تاخيري حل‌مساله بين دو گروه تفاوت معنا‌دار نبود. نتيجه: با توجه به يافته‌هاي پژوهش آموزش شناخت‌درماني مبتني بر ذهن‌آگاهي با كاهش اضطراب مي‌تواند باعث بهبود ظرفيت حافظه كاري و مولفه‌هاي حل‌مساله به جز مولفه زمان تاخيري شود.