نقد كتاب معرفي برخي گونه‌هاي مهم مرتعي مناسب براي توسعه و اصلاح مراتع ايران

مراتع سطح قابل‌توجهي از اراضي كشور را به‌خود اختصاص مي‌دهند كه داراي فلور غني با گونه‌هاي بسيار باارزش از نظر علوفه‌اي و حفاظتي هستند. براساس تعريفي كه توسط انجمن مرتعداري ايران در سال 1383 ارائه شده است، مرتع زميني است اعم از كوه و دامنه و يا زمين مسطح با پوششي از نباتات طبيعي خودرو كه پوشش‌گياهي آن علفي، بوته‌اي، درختچه‌اي و يا به‌صورت پراكنده داراي درخت بوده و به‌عنوان منبع توليد غذا براي دام اهلي و حيات‌وحش و يا ساير مواهب طبيعي مورد استفاده قرار مي‌گيرد. از ساليان پيش به‌دليل بهره‌برداري‌هاي نامناسب و تخريب محيط‌زيست و درنتيجه فشارهاي وارده بر عرصه‌هاي مرتعي كشور، پوشش ‌گياهي اين رويشگاه‌ها در معرض آسيب جدي قرار گرفته است و بسياري از گونه‌هاي علوفه‌اي مرغوب در معرض خطر انقراض قرار دارند. براي رسيدن به توليد بهينه و بهره‌برداري پايدار، افزايش كمي و كيفي پوشش ‌گياهي از مهم‌ترين اهدافي است كه در مديريت مرتع دنبال مي‌شود، زيرا با افزايش پوشش‌گياهي، افزايش توليدات مرتع، حفاظت خاك و جلوگيري از فرسايش و جابجايي آن، افزايش بيشتر نفوذ آب در مرتع و بهبود شاخص‌هاي اساسي، پايداري اكولوژيكي تضمين مي‌شود.

no abstract