اثربخشي آموزش تاب‌آوري بر ميزان عاطفه مثبت و منفي و كاهش آشفتگي‌هاي روان‌شناختي مادران داراي كودك مبتلا به اختلال بيش‌فعالي ـ نقص توجه

زمينه و هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسي اثربخشي آموزش تاب‌آوري بر ميزان عاطفه مثبت و منفي و كاهش آشفتگي‌هاي روان‌شناختي مادران داراي كودك مبتلا به اختلال بيش‌فعالي ـ نقص توجه بود. مواد و روش ها: روش پژوهش نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل كليه مادران داراي كودك مبتلا به اختلال نقص توجه ـ بيش‌فعالي شهر تبريز در سال 1398 بود كه از ميان آن‌ها با روش نمونه‌گيري دردسترس سي نفر انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل جايگزين شدند. ابزار پژوهش شامل مقياس عاطفه مثبت و منفي و پرسش‌نامه اضطراب، افسردگي و استرس بود. ملاحظات اخلاقي: اين مطالعه با كد اخلاق IR.IAU.TABRIZ.REC.1398.062 به تصويب كميته اخلاق پزشكي دانشگاه آزاد اسلامي واحد تبريز رسيد. يافته ها: نتايج نه جلسه‌90 دقيقه‌اي آموزش گروهي تاب‌آوري (برگرفته از برنامه هندرسون و ميلشتاين، 2003) نشان داد آموزش تاب‌آوري منجر به افزايش عاطفه مثبت و كاهش عاطفه منفي و همچنين كاهش آشفتگي‌هاي روان‌شناختي مادران داراي كودك مبتلا به اختلال نقص توجه ـ بيش‌فعالي مي‌‌شود. نتيجه گيري: اين نتايج نشان مي‌دهد آموزش تاب‌آوري مي‌تواند به عنوان يك روش آموزشي ـ درماني در افزايش عواطف مثبت و كاهش عواطف منفي و آشفنگي‌هاي رواني مادران داراي كودك مبتلا به اختلالات كودكي مؤثر واقع شود.