مقايسه ديدگاه سنايي و مولوي درباره زن

جايگاه و وضعيت زنان در هر جامعه اي در ارتباط با نگرش زمانه و افراد نسبت به زنان است. در جامعه ايران جايگاه زنان همواره دچار فراز و فرودهايي شده است. در اين ميان آثار شعرا مي توان آيينه اي براي شناخت وضعيت  زنان باشد. جهان بيني هر شاعر، نويسنده يا انديشمند متأثر از شرايط فكري، اجتماعي و حافظه ي فرهنگي زمان و مكاني است كه در آن زندگي مي كند. سنايي  و مولوي از شاعران برجسته ايران هستند كه آثارشان بازتابي از شرايط سياسي، اجتماعي و فرهنگي دوره زيست آنهاست. مسئله اي كه مطرح است تحول جايگاه زن در جامعه از دوره سنايي تا مولوي است. اين پژوهش با روش توصيفي و تحليلي و با تكيه بر داده هاي كتابخانه اي انجام شده است. يافته هاي پژوهش نشان مي دهد از دوره سنايي تا مولانا، تحول اجتماعي و فرهنگي منحصر به فردي روي داد كه به بهبود جايگاه زنان منجر شد. همين مسئله در تصويرپردازي شخصيت زنان تأثيرگذار بوده است. سنايي عمدتاً نگاهي منفي و منتقدانه به زن دارد و به ندرت در جايگاه مادر و در خدمت نگرش ديني به زن اهميت مي دهد؛ اما مولانا زن را جلوه اي از جمال الهي مي داند. زن در شعر مولانا، روح و زمين و نفس است و مكمل آفرينش كه چهره ي زن را نسبت به شعر سنايي متمايز مي كند. اهداف پژوهش 1.تطبيق سيماي زن در اشعار سنايي و مولوي. 2.واكاوي عوامل مؤثر در ترسيم سيماي زن در دوره سنايي و مولوي. سؤالات پژوهش 1.سيماي زن در اشعار سنايي و مولوي چه تفاوت هايي دارد؟ 2.كدام عوامل در ترسيم سيماي زن در دوره سنايي و مولوي نقش داشت؟