مكانيسم‌هاي فيزيولوژيك درگير در پاسخ به شوري گياه علف چاي (.Hypericum perferatum L) و اثر محلول‌پاشي اسيد آسكوربيك بر آن

گياه علف چاي يك گياه دارويي ارزشمند با خاصيت درمان كنندگي افسردگي و التيام زخم است. اين آزمايش به صورت گلداني در بهار 95 و 96 به صورت فاكتوريل در قالب طرح كاملاً تصادفي در سه تكرار انجام شد. در اين تحقيق علف چاي با غلظت‌هاي مختلف آب شور شامل 2 (شاهد)، 6 و 10 دسي‌زيمنس بر متر و محلول‌پاشي اسيد آسكوربيك ( شاهد، 200 و 400 ميلي‌گرم بر ليتر) تيمار شد. بر اساس نتايج حاصله، شوري مقدار رنگيزه‌هاي فتوسنتزي، كارتنوئيد، فنل برگ، پتاسيم ريشه، نسبت پتاسيم به سديم هر دو بخش برگ و ريشه و وزن خشك هر دو بخش هوايي و زيرزميني را كاهش داد اما افزايش مقدار كلريد سديم، پراكسيد هيدروژن و سديم برگ و ريشه را افزايش داد و تأثيري بر فنل ريشه و پتاسيم برگ نداشت. استفاده از اسيد آسكوربيك كلروفيل a، كلروفيل كل،كارتنوئيد، فنل برگ، پتاسيم و سديم برگ، وزن خشك بخش هوايي و زيرزميني را نسبت به شاهد افزايش داد و توانست پراكسيد هيدروژن برگ و ريشه را كاهش دهد. در گياهاني كه با اسيد آسكوربيك و شوري تيمار شدند،كاهش كلروفيل a، فنل برگ، پراكسيد هيدروژن برگ و ريشه، پتاسيم برگ، نسبت پتاسيم به سديم ريشه، وزن خشك اندام هوايي و ريشه در مقايسه با تيمارهايي كه تنها تحت شوري بودند كمتر بود. بر پايه نتايج اين پژوهش، به نظر مي‌رسد كه افزايش تركيبات فنلي به علت خاصيت آنتي اكسيداني آنها و حفظ پتاسيم برگ مكانيسم‌هاي احتمالي تحمل به شوري است. بالاترين غلظت اسيد اسكوربيك (400 ميلي‌گرم بر ليتر) به طور موثرتري اثرات منفي شوري را كاهش داد.