ساماندهي فضايي سكونتگاه‌هاي روستايي الحاقي در پيرامون كلان شهر مشهد با بهره گيري از رويكرد پويش ساختاري-كاركردي

اهداف: روند افزايش جمعيت پذيري و گسترش بي رويه‌ كالبدي_فضايي كلان شهر مشهد، شكل گيري پديده هايي همچون الحاق، ادغام و خزش شهري و بروز مسائل و معضلات پيچيده‌ اجتماعي و اقتصادي را باعث شده است. پاسخ گويي مناسب به اين مسائل، مستلزم تحول در درك عملكردي به نظام استقرار و پايداري نظام سكونتگاهي و برنامه ريزي فضايي است. پويش ساختاري–كاركردي به‌عنوان رويكردي راهبردي به ساماندهي فضا در سطوح و مقياس‌هاي مختلف، مي‌كوشد ضمن تبين جنبه‌هاي پيچيده‌ ساماندهي فضايي با تعميق رويكرد نظام وار و بهره گيري از الگوي انديشه‌ شبكه اي براي تعميق پيوند فعاليت ها و عملكردهاي متوازن به منظور پاسخ به مسائل ريشه‌دار در روابط ساختاري – كاركردي چاره‌جويي نمايد. روش: اين پژوهش بنا دارد با بهره گيري از روش شناسي توصيفي ـ تحليلي با رويكرد كاربردي، ساماندهي سكونتگاه هاي روستايي پيرامون شهر مشهد را مورد شناخت و تحليل قراردهد.  يافته ها/ نتايج: يافته هاي پژوهشي نشان مي دهد كه بيشترين آثار ادغام سكونتگاه‌هاي روستايي پيرامون شهري، بروز برخي ناهنجاري هاي اجتماعي _اقتصادي كه از مهم ترين عوارض كالبدي_فضايي آن بروز ناكارآمدي عملكردي و ازهم گسيختگي ساختار كالبدي سكونتگاه هاي روستايي الحاقي در پيرامون شهري است. نتيجه گيري: نتايج پژوهش حاكي از آن است كه سكونتگاه‌هاي‌ روستايي پيرامون درمجموع از شرايط مطلوبي برخوردار نبوده و با رشد ناموزون كلان شهر مشهد گسترش ادغام تدريجي ساير سكونتگاه‌هاي روستايي پيرامون را فراهم مي آورد. بنابراين، با برقراري پيوند نظام سكونتگاهي از طريق يكپارچگي فضايي عملكردي و تعميق عملكردهاي روستايي شهري امكان دستيابي به مديريت متوازن فضايي در مجموعه‌ كلان شهري فراهم مي شود.