اثر تمرين طولاني‌مدت بر روي شن بر هم‌ انقباضي عضلات مفصل مچ پاي افراد داراي پرونيشن بيش از حد پا طي راه رفتن

مقدمه: پرونيشن پا مي‌تواند منجر به آسيب‌هاي مختلفي در اندام تحتاني گردد. هدف از پژوهش حاضر، بررسي اثر تمرين طولاني‌مدت بر روي شن بر هم‌ انقباضي عضلات مفصل مچ پاي افراد داراي پرونيشن بيش از حد پا طي راه رفتن بود. روش بررسي: پژوهش حاضر از نوع كارآزمايي باليني شاهددار تصادفي بود. نمونه‌هاي آماري پژوهش حاضر شامل 15 مرد با پرونيشن بيش از حد پا در گروه كنترل و 15 مرد با پرونيشن بيش از حد پا در گروه تجربي بودند كه به‌صورت در دسترس انتخاب شدند. طي پيش و پس‌آزمون از دستگاه الكترومايوگرافي 8 كاناله جهت ثبت فعاليت عضلات طي راه رفتن استفاده شد. 8 هفته تمرينات بر روي شن (سه جلسه در هفته) تنها در گروه تجربي انجام شد. از آزمون آناليز واريانس دوسويه در نرم‌افزار SPSS version16 جهت تحليل آماري در سطح معني‌داري 0/05 P استفاده شد. نتايج: يافته‌ها افزايش معني‌داري را در هم انقباضي جهت‌دار مچ پا طي پس‌آزمون نسبت به پيش‌آزمون در گروه تجربي نشان داد (0/034=p). ساير مولفه‌هاي هم انقباضي مچ پا هيچگونه اختلاف معني‌داري را طي پس‌آزمون درمقايسه با پيش‌آزمون نشان نداند (0/05 P). نتيجه‌گيري: به‌نظر مي‌رسد با افزايش هم انقباضي جهت‌دار عضلات مفصل مچ در نتيجه تمرين بر روي شن با بهبود پايداري در مفصل مچ پا همراه باشد. با وجود اين، مطالعات بيشتري در اين زمينه مورد نياز مي‌باشد.