آميختگي استعاره با پارادوكس در شعر معاصر

شعر به‌دليل تركيبات جديدي از انديشه‌ها و فرايندهاي استعاريِ نوآورِ ديرياب است كه مي‌تواند هم قوه‌ي تخيل را تغذيه كند و هم باعث برجستگي كلام شود. شاعران معاصر در عرصه‌ي به‌كارگيري زبان استعاري، هركدام به شگردهاي گوناگون روي آورده‌اند تا ذهن خواننده را با چالش‌هاي غيرمنتظره روبه‌رو كنند؛ از جمله تصاوير چالش‌برانگيزي كه در شعر معاصر باعث پيچيدگي شبكه‌ي تصويري كلام شده است، آميختگي تصاوير استعاري با پارادوكس است. يافته‌هاي اين پژوهش نشان مي‌دهد كه اين تناقض‌گويي‌هاي استعاري، چه نقشي در برانگيخته‌شدنِ ذهن خواننده به انديشه‌ورزي و پرسشگري ايفا مي‌كند. نگارنده، به روش توصيفي‌تحليلي با ذكر مصداق‌هايي از شاعران معاصر به اين نتيجه دست يافته است كه اول، شاعران معاصر با چه شگردهايي تصاوير استعاري را با پارادوكس آميخته كرده‌اند؟ دوم، انگيزه و هدف آن‌ها از همراه‌كردن اين دو تصوير با هم چه بوده است؟ همچنين نويسنده مي‌كوشد خواننده را به اين شگرد ادبي در تصويرپردازي‌هايِ نوينِ استعاريِ شعر معاصر آگاه‌تر و ذهن او را به تكنيكي‌ترين برجسته‌سازي هنري كه همان آميختن هنري‌ترين ابزارِ تخيل (استعاره) با مبهم‌ترين تصوير شعري (پارادوكس) است؛ پربارتر كند.