اثربخشي‌‌ آموزش برنامۀ آمادگي براي والد شدن بر بهبود دلبستگي و حمايت اجتماعي ادراك‌شدۀ زنان نخست‌زا

اين پژوهش با هدف بررسي اثربخشي آموزش برنامه آمادگي براي والد شدن بر بهبود حمايت اجتماعي ادراك‌شده و دلبستگي زنان نخست‌زا در شهرستان نيشابور انجام شده است. روش به‌كاررفته در اين پژوهش از نوع شبه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون پس‌آزمون و گروه كنترل اجرا شده است. جامعۀ مورد مطالعه شامل زنان باردار نخست‌زاي مراجعه‌كننده به مراكز بهداشت شهرستان نيشابور در سال 1393­ است. نمونه پژوهش شامل 70 زن باردار نخست‌زاي مراجعه‌كننده به 6 مركز بهداشت نيشابور است؛ از بين آن‌ها 16 نفر كه واجد شرايط بودند به روش تصادفي در دو گروه آزمايش (8 نفر) و كنترل (8 نفر) قرار گرفتند. آزمودني‌ها به پرسشنامه‌هاي حمايت اجتماعي (Zimet et al, 1988) و سبك دلبستگي (Collins Read, 1990) پاسخ داده‌اند. برنامه آمادگي براي والد شدن در 8 جلسه (90 دقيقه) آموزش داده شد. نتايج به‌دست‌آمده نشان مي‌دهد كه آموزش گروهي برنامه آمادگي براي والد شدن بر بهبود سبك دلبستگي و حمايت اجتماعي زنان باردار نخست‌زا اثربخشي معناداري ندارد. آموزش برنامه آمادگي براي والد شدن به دليل آموزشي بودن و تعداد كم جلسات نمي‌تواند باعث بهبود حمايت اجتماعي ادراك‌شده و تغيير سبك دلبستگي اجتنابي و اضطرابي گردد.