تحليلي بر مفهوم توسعۀ شهري دانش‏ بنيان با تأكيد بر عامل شكاف ديجيتال در كلانشهرهاي ايران (مورد: تبريز 2018)

مفهوم توسعۀ شهري دانش‏بنيان در برنامه‏ريزي شهري، به عنوان پارادايمي در حال تكوين مطرح است و از آن به عنوان يكي از مهم‏ترين نظريه‏هاي توسعۀ شهري قرن 21 ياد مي‏شود. در اين راستا، شهرها جهت ايجاد رقابت و توانمند‏سازي خود و افزايش كيفيت زندگي شهروندان نيازمند قرار گرفتن در اين مسير از توسعه هستند. در راه نيل به اين هدف، چالش‏هايي مي‏تواند مانع از تحقق چنين مفهومي در شهر شود. يكي از اين مسائل كه از آن به عنوان يكي از چالش‏هاي اساسي توسعۀ شهري دانش‏بنيان ياد مي‏شود، عامل شكاف ديجيتال است. شكاف ديجيتال به نابرابري در سطوح دسترسي به امكانات و تسهيلات تكنولوژي اطلاعاتي و ارتباطي اطلاق مي‏شود. در اين رابطه، هدف پژوهشگران، تحليل و بررسي عوامل تأثيرگذار عامل شكاف ديجيتال در توسعۀ دانش‏بنيان در شهر تبريز به صورت ايجاد معادلۀ ساختاري متشكل از يك سيستم از متغيرهاي شكاف ديجيتال و توسعۀ شهري دانش‏بنيان است. روش به كار گرفته شده، در اين پژوهش توصيفي، تحليلي، علي و رويكرد حاكم بر آن پيمايشي است. در اين راستا، متغيرهاي شكاف ديجيتال و توسعۀ شهري دانش‏بنيان در نرم‏افزار MiCMac با استفاده از نظرات كارشناسان تحليل گرديد و عوامل تأثيرگذار در توسعۀ شهر دانشي مشخص گرديد. بر اساس نتايج بدست‏آمده در اين پژوهش، متغيرهايي نظير مداخلات مديريتي، دسترسي باند پهن، كيفيت زندگي، تأثير دولت، دولت الكترونيك، رهبري كارا و ... از عوامل كليدي در جهت چيرگي بر شكاف ديجيتال و همچنين تحقيق شهر دانش‏بنيان محسوب مي‏شوند.