بررسي شرط انتقال فناوري در قراردادهاي مشاركت در توليد

فاقد عنوان لاتين

امروزه نفت از مهم‌ترين منابع انرژي اقتصادي شناخته مي‌شود و كشور ايران به‌عنوان يكي از دارندگان بزرگ نفت و گاز در جهان است. نفت در اقتصاد كشور ايران جايگاه ويژه‌اي دارد و بخش اعظم بودجه كشور از فروش نفت تأمين مي‌شود. شرط انتقال فناوري يكي از مواردي است كه در قراردادهاي نفتي درج مي‌شود. موضوع فناوري و انتقال آن از طرف شركت‌هاي نفتي بين‌المللي همواره يكي از مهم‌ترين مسائل مربوط به قراردادهاي نفتي است. همواره به عنوان يك شرط فرعي بدان نگريسته شده است.قرارداد مشاركت در توليد از جمله قراردادهايي است كه در صنعت نفت جهان مطرح است. دراين مقاله، انتقال فناوري را به عنوان چالشي مهم در قرارداد مشاركت در توليد مدنظر قرار داده است. در اين مقاله سؤال اصلي اين است كه آيا شرط انتقال فناوري در اين قراردادها محقق مي‌شود يا خير؟ و همچنين به بررسي مؤلفه‌هاي انتقال فناوري درقراردادهاي مشاركت در توليد از جمله آموزش نيروي انساني كشور ميزبان، تعهد پيمانكار به ارائه اطلاعات و بهره گيري از كالا و خدمات دولت ميزبان پرداخته شد. ضمن بررسي هر يك از مؤلفه‌هاي ياد شده در قرارداد مشاركت در توليد ايران، به بررسي اين مؤلفه در برخي كشورهاي ديگر پرداخته و با بهره گيري از تجربيات اين كشورها در پايان راهكارهايي براي برون رفت از اين چالش‌ها ارائه شده است.

فاقد چكيده لاتين