بررسي رابطه كاركرد اجرايي با انگيزش و رغبت هاي شغلي دانش آموزان مقطع

فاقد عنوان لاتين

پرورش دانش آموزان انگيزمند و جهت مند و داراي رغبت شغلي مشخص و تثبيت شده از اهداف نظام آموزشي هر جامعه اي است. بر اين اساس پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطه بين كاركرد اجرايي خودتنظيمي و انگيزش با رغبت شغلي در بين دانش آموزان مقطع متوسطه شهر تهران انجام گرديد. پژوهش حاضر بر روي 044 نفر از دانش آموزان دختر و پسر مقطع متوسطه صورت گرفت. جهت بررسي رابطه بين خودتنظيمي و انگيزش با رغبت شغلي از پرسشنامه خودتنظيمي زيمرمن و پونز (1986)، پرسشنامه انگيزش هرمنس (1970) و پرسشنامه رغبت سنج تحصيلي و شغلي هالند (1958) استفاده گرديد. تجزيه و تحليل داده هاي پژوهش از طريق روش هاي آماري همبستگي پيرسون و رگرسيون خطي استفاده گرديد. نتيجه ي حاصل شده حاكي از رابطه ي معني داري بين خودتنظيمي و انگيزش با رغبت شغلي مي باشد. به اين معنا كه خودتنظيمي و انگيزش توانايي پيش بيني رغبت شغلي را در دانش آموزان دارند. به عبارت ديگر براي دست يابي به رغبت شغلي مشخص و روشن، دست يابي به خودتنظيمي و خودانگيختگي امري ضروري است.