نگاه اجمالى به سيماى زن در اساطير ايرانى

فاقد عنوان لاتين

به روانى آب, به گرمي آتش و به ارزشمندي خاك ايران, فردوسي شاهنامه مي سرايد. افسانه ها و حماسه ها و تاريخ رفته از ياد را دو باره زنده مي كند و در آيينه اي به گسردگي ايران نمايان مي سازد. فردوسي چشم ژرفانگر خويش را در ((توس )) خراسان به جهان گشود و با سرودن شاهنامه نور ديده ملت ايران شد و نامي ماندگار در ادبيات حماسي ملل. بيشتر زندگي پر ثمر او در زمان سامانيان و شكوفايي ادبيات پارسي گذشت و دوره شكوه پسيري را با غم از دست دادن فرزند برومند خود , در زمان سلطان غزنوي , محمود , در سخني و تنگدستي به سرد برد و سر انجام پس از سال رنجي پر شور , شاهنامه را به پايان رسانيد و شاهكارهاي به ياد گار نهاد و رفت. رفت , اما نمرد كه ( تخم سخن ) را پراكنده بود و ( سرو سايه فكني ) بر افراشته بود. شاهنامه , باز آفريني نگاشته و بر گزيده است از ( حماسه ) هاي باستاني و مداركي تاريخي كه با آگاهي هاي فردوسي از فرهنگ و ادب پارسي و نبوغ و هنر ويژه وي آميخته گشته است و نه تنها يك منظومه بزرگ حماسي , بلكه سند و كارنامه ء فرهنگي و تاريخي ملت ايران نيز مي باشد. در ششاهنامه قهرمانها و شخصيتها نقشهايي گوناگون دارند, گاه جنبه اي ( اسطوره اي )و نمادين و گاه واقعيت تاريخي مي يابند. شاهنامه داراي داستانهايي است از قهرمان و پهلوانان , زنان و مرداني كه گاه جنبه نمادين و آرماني دارند و متعلق به دوران اساطيري و پهلواني مي باشند و گاه از واقعيتهاي تاريخي , و در همه گونه ء خود بيانگر ديدگاه ( خرد گرايي ) و ياورهاي ( بنيادين ديني ) فردوسي , كه موجب محبوبيت او در ميان ( شعوبيه ) گرديد.

فاقد چكيده لاتين