بررسي و تحليل تصويرپردازي در اشعار نادر نادرپور و نصرت رحماني

No Title

تصويرپردازي شعري يكي از پركاربردترين اصطلاحات نقد ادبي است كه در دوره ي شكوفايي نقد جديد مقبوليت فراوان يافته است و شاعران معاصر از آن براي ارائه ي ابعاد مختلف ديدگاه خود بهره جسته اند. نادر نادرپور از شعراي برجسته معاصر، پيرو مكتب رمانتيسم و شاعري توانمند در زمينه سرايش تغزل بوده است، كه توانسته است با وصف ها و خيال پردازي هاي خاص خود با كمك تشبيه هاي بديع، جذابيت خاصي به سروده هاي خود ببخشد و بيشترين توانش هنري نادرپور، در نظام تصويرسازي و انديشگاني و تركيب سازي و بيان تصويرهاي فشرده او ديده مي شود. نصرت رحماني از ديگر شاعران معاصر است كه با به كارگيري كاركردهاي هنري تصوير و هماهنگي آن با عواطف و انديشه ها با فراخواني واژگان خاص و ساخت توصيفات اصلي و حقيقي در دو محور تصاوير زباني و تصاوير خيالي به تناسب ذهنيت و عاطفه به خلق تصاويري ملهم از فضاي تيره و سياه جامعه بپردازد. نگارنده اين پژوهش بر آن است تا با رويكرد زيبايي شناسانه و ساختاري، به تحليل و ارزيابي مهم ترين عناصر شعري تصويرآفريني در سروده هاي نادرپور كه بنياد و شالوده اشعارش تصوير است و همچنين نصرت رحماني را به شيوه تحليلي - توصيفي مورد واكاوي و تحليل قرار دهد. كه نتيجه نشان مي دهد بيشترين بار مضامين در اشعار دو شاعر برعهده ي تشبي هات است و دو شاعر به خوبي توانسته اند مولفه ها و ويژگي هاي فكري – محتوايي را به بهترين شكل ممكن با استفاده از تشبي هات بكر خود، بنمايانند.

No abstract