اثر بخشي درمان هيجان محور بر اضطراب، افسردگي و دشواري در تنظيم هيجان در اختلال پرخوري

اهداف: هدف از پژوهش حاضر اثربخشي درمان هيجان‌محور بر افسردگي و اضطراب و دشواري تنظيم هيجان در زنان مبتلا به اختلال پرخوري بود. مواد و روش ها: اين پژوهش از نوع نيمه‌تجربي با طرح پيش‌آزمون پس‌آزمون و پيگيري دو‌ماهه با گروه كنترل بود. جامعه شامل همه زنان مراجعه‌كننده به كلينيك‌هاي چاقي شهر تهران در سال 1398بود. از ميان آن‌ها چهل نفر به روش هدفمند انتخاب و به صورت تصادفي در دوگروه بيست نفر كنترل و بيست نفر آزمايش قرار داده شدند. گروه آزمايش در ده جلسه يك ساعت و نيمه در مداخله شركت داشتند. ابزارهاي پژوهش شامل پرسش‌نامه‌هاي افسردگي و اضطراب بك، دشواري در تنظيم هيجان و مقياس شدت پرخوري بود كه در پيش‌آزمون و بعد از پايان مداخله اجرا شدند. داده‌ها با استفاده از آمار توصيفي و آزمون تحليل واريانس اندازه‌گيري مكرر به كمك نرم‌افزار SPSS نسخه 21 تحليل شد. يافته ها: گروه درماني مبتني بر رويكرد درمان هيجان‌محور در گروه آزمايش در سطح پس‌آزمون و پيگيري به طور معناداري (P≥0.05) باعث كاهش ميانگين اضطراب، افسردگي، دشواري هيجاني و شاخص دوره‌هاي پرخوري در مبتلايان به اختلال پرخوري شد. نتيجه گيري: نتايج نشان داد كه درمان هيجان‌محور در بهبود اضطراب، افسردگي، دشواري در تنظيم هيجان و نشانگان اختلال پرخوري مؤثر است و اين نتايج در پيگيري نيز حفظ شده بودند. بنابراين پيشنهاد مي‌شود كه در درمان اختلال پرخوري رويكردهاي درماني كه بر تنظيم هيجان تأكيد مي‌كنند، مي‌توانند مؤثر واقع شوند و نتايج پايدار بمانند.