اپيدميولوژي و روند مرگ به دليل ديابت در ايران

اهداف: مرگ به دليل ديابت در دنيا روند رو به رشدي را دارد كه باعث كاهش اميد به زندگي در جامعه مي‌شود. ديابت از چالش‌هاي مهم بهداشتي در دهه‌هاي اخير بوده و بار اقتصادي فراواني را به جامعه تحميل مي‌كند. هدف اين مطالعه بررسي روند مرگ ديابت طي 5 سال در ايران است. مواد و روش ها: در اين مطالعه كه از نوع مقطعي ـ تحليلي است، از اطلاعات مرگ‌و‌مير منتشر شده توسط وزارت بهداشت و درمان استفاده شده است. تعداد و ميزان‌ آن‌ها به تفكيك گروه‌هاي سني، جنسي، محل سكونت و همچنين سير مرگ از ديابت طي سال‌هاي 1385 تا 1389 بيان شده است. يافته ها: 54/9 درصد مرگ‌ها مربوط به زنان و 45/1 درصد مربوط به مردان با نسبت جنسي 0/82 بود. بيشترين ميزان مرگ به ترتيب در گروه‌هاي سني بالاي هفتاد سال و 69-50 سال و با ميانگين سني 68/1 سال مشاهده شد. ميزان مرگ در شهر بيشتر از روستا و 40 درصد مرگ‌ها به دليل ديابت غيروابسته به انسولين بود. نتيجه گيري: طي سال‌هاي 1385 تا 1389 ميزان مرگ به دليل ديابت روند رو به رشدي داشته است. مرگ در زنان بيشتر از مردان و در شهرها بيشتر از روستا اتفاق افتاده است. با توجه به افزايش جمعيت مسن در ايران، با انجام غربالگري‌ها و برنامه‌ريزي و آموزش مي‌توان اقدامات آزمايش در جهت پيشگيري و كنترل ديابت انجام داد.