اثر بي‌تمريني متعاقب تمرين مقاومتي بر بيان ايمنو هيستوشيميايي كانال‌هاي پتاسيمي و بيوژنز ميتوكندري در بافت قلب موش‌هاي نر

اهداف: بي‌تمريني ممكن است سازگاري‌هاي قلبي ـ عروقي را تحت تأثير قرار دهد. هدف از تحقيق حاضر، اثر يك دوره بي‌تمريني متعاقب تمرين مقاومتي بر بيان ايمنو هيستوشيميايي كانال‌هاي پتاسيمي حساس به ATP و بيوژنز ميتوكندريايي بافت قلب موش‌هاي صحرايي نر است. مواد و روش ها: تحقيق حاضر از نوع تجربي بود. سي سر موش صحرايي نر نژاد ويستار به طور تصادفي به چهار گروه (كنترل، كنترل ـ بي‌تمريني، تمرين مقاومتي و تمرين مقاومتي ـ بي‌تمريني) تقسيم شدند. گروه كنترل در ابتداي تحقيق قرباني شده و گروه كنترل ـ بي‌تمريني (11 هفته) فعاليت ورزشي نداشتند. گروه تمرين مقاومتي هشت هفته تمرين را اجرا كردند. گروه تمرين مقاومتي ـ بي‌تمريني بعد از اتمام تمرينات به مدت سه هفته تمرين نكردند. براي بررسي آماري از آزمون واريانس يك‌راهه و آزمون تعقيبي توكي استفاده شد. يافته ها: بيان KIR6.2 ،‌SUR2a ،‌PGC1 alpha; و TFAM در بافت قلب گروه كنترل ـ بي‌تمريني به طور معناداري كمتر از گروه تمرين مقاومتي (0/001=P) و در گروه تمرين مقاومتي به طور معناداري بيشتر از گروه تمرين مقاومتي ـ بي‌تمريني (001/P=0) بود. بيان PGC1α در گروه تمرين مقاومتي ـ بي‌تمريني بيشتر از گروه كنترل ـ بي‌تمريني بود (001/P=0). نتيجه گيري: تمرين مقاومتي از طريق افزايش بيان KIR6.2 و SUR2a باعث افزايش PGC1α و TFAM در بافت قلب موش‌هاي صحرايي مي‌شود، اما بي‌تمريني باعث كاهش بيان كانال‌هاي پتاسيمي و عوامل افزايش‌دهنده بيوژنز ميتوكندريايي مي‌شود.