اثربخشي بازي‌هاي حركتي بر شدت نشانه هاي باليني در كودكان با اختلال طيف اُتيسم

هدف از پژوهش حاضر، بررسي اثربخشي بازي‌هاي حركتي بر شدت اختلال اُتيسم در كودكان با اختلال طيف اُتيسم بود. مطالعه حاضر از نوع نيمه‌تجربي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون بود. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل تمامي كودكان 7 تا 10 سال كودكان با اختلال طيف اُتيسم شهر زاهدان بود كه 30 كودك (21 پسر و 9 دختر) به‌صورت در دسترس انتخاب شدند و به‌صورت هدفمند در سه گروه مداخله بازي هاي حركتي با بهره‌هوشي پايين، متوسط و بالا قرار گرفتند. به‌منظور بررسي شدت اختلال اُتيسم از مقياس اندازه گيري گارز2 (GARS2) استفاده شد. برنامه بازي هاي حركتي به‌مدت 24 جلسه، سه جلسه در هفته و هر جلسه به‌مدت 45 تا 60 دقيقه انجام شد. از آزمون هاي تحليل كوواريانس چندمتغيره و تك متغيره و همچنين از نرم‌افزار 20SPSS استفاده شد. يافته ها نشان داد از لحاظ رفتارهاي كليشه اي، مهارت هاي ارتباطي و تعاملات اجتماعي بين گروه مداخله بازي هاي حركتي با بهره‌هوشي پايين، متوسط و بالا تفاوت معناداري وجود داشت (0.001 P). بازي هاي حركتي، باعث بهبود و تسهيل در تعاملات اجتماعي، مهارت‌هاي ارتباطي و كاهش رفتارهاي كليشه اي در اين كودكان شد. مداخله بازي‌هاي حركتي به‌ترتيب در گروه هاي باهوش بالا، متوسط و پايين، بيشترين اثر را داشت.