مطالعه تطبيقي كنش گفتاري «تملق» در زبان‌هاي فارسي و انگليسي

كنش هاي گفتاري يكي از مباحث مهم تحليل گفتمان در حوزه زبان شناسي به شمار مي رود و در سال هاي اخير ابعاد مختلف اين گونه كنش ها در زبان هاي مختلف مورد مطالعه و توجه پژوهش گران و زبان شناسان قرار گرفته است. از جمله ابعاد مورد‌ توجه اين گونه كنش ها ساختار زباني و كاربردهاي آنان در زبان هاي مختلف است. پژوهش حاضر به بررسي تطبيقي كاربردهاي كنش گفتاري تملق در دو زبان فارسي و انگليسي پرداخته است و بدين منظور كاربردهاي اين كنش گفتاري در مكالمات 120 فيلم (60 فيلم فارسي و 60 فيلم انگليسي) مورد مطالعه قرار گرفت. پس از استخراج تمامي مكالمات مربوط به اين كنش گفتاري در مجموعه مورد بررسي و جمع آوري اطلاعات موردنظر، مدل هايمز (1967) مبناي بررسي تطبيقي قرار گرفت. نتايج به دست آمده حاكي از آن است كه تملق در هر دو فرهنگ فارسي و انگليسي براي نفوذ مثبت در مخاطبين مورد استفاده قرار مي گيرد و كاربردهاي اين كنش گفتاري در زبان فارسي به 19 مورد و در زبان انگليسي به 11 مورد مي رسد. علاوه بر اين، در هر دو زبان مورد مطالعه، كنش گفتاري  تملق در هر دو موقعيت رسمي و غيررسمي يافت مي شود اما در زبان فارسي استفاده از آن در موقعيت هاي غيررسمي و خصوصي بسيار بيشتر از كاربرد آن ها در موقعيت هاي رسمي است.