ارزيابي و مقايسه دو راهبرد پياده راهسازي و پياده مداري در مراكز شهري مطالعه موردي: بافت مركزي شهر ايلام

فاقد عنوان لاتين

سياست هاي پياده مداري و پياده راه سازي به عنوان نيرومندترين و اثرگذارترين جنبش هاي طراحي مجدد خيابان، از راهكارهايي هستند كه در دهه هاي اخير به منظور كاهش تبعات منفي حضور گسترده خودرو در شهرها و رونق اجتماعي، اقتصادي و محيطي مراكز شهري به كار بسته مي شوند؛ به گونه اي كه بسياري از مديران و سياستگذاران شهرهاي كشورهاي توسعه يافته و درحال توسعه با اولويت بندي دقيق و سنجيده فضاها و خيابان هاي مساعد و سپس كاربست پروژه هاي پياده راه سازي و آرام سازي آمد و شد، ضمن كاهش اثرات زيانبار زيست محيطي ناشي از خودرو-محوري، موجبات بازآفريني اقتصادي، اجتماعي و كالبدي مراكز شهري را نيز فراهم آورده اند. در اين راستا، در پژوهش حاضر با هدف گزينش سياست مناسب براي ارتقاء جايگاه عابران پياده در سطح شهر و كاهش تسلط اتومبيل در بافت مركزي شهر ايلام سعي شده است به مقايسه دو راهبرد پياده مداري (تقليل تردد خودروهاي شخصي) و پياده راه سازي (حذف كامل خودروهاي شخصي) در داخل بخش مركزي شهر پرداخته شود. روش تحقيق، توصيفي–تحليلي و براي جمع آوري داده ها از روش مشاهده و پيمايش ميداني استفاده شده است. معيارها و شاخص هاي ارزيابي اين دو راهبرد از منابع داخلي استخراج شده و با روش AHP و با استفاده از نرم افزار Expert choice معيارها و زيرمعيارها مورد ارزيابي قرار گرفته اند. بررسي اين معيارها در نمونه مورد مطالعه، برتري راهبرد پياده مداري نسبت به راهبرد پياد ه راه سازي را نشان مي دهد.

فاقد چكيده لاتين