ارزيابي ريسك ساختمان‌هاي سبز با استفاده از رويكرد تركيبي ديمتل و فرآيند تحليل شبكه‌اي

صنعت ساخت و ساز سبز در پي توسعه شهرنشيني، رشد جمعيت جهان و افزايش تقاضا براي سازه‌هايي با پايداري بيشتر و سازگار با محيط زيست به وجود آمده است و با توجه به مزايايي نظير صرفه‌جويي در مصرف انرژي و منابع، انتشار كمتر گازهاي گلخانه‌اي و بهينه‌سازي سلامت ساكنين ساختمان به سرعت گسترش يافته است. توسعه و برنامه‌ريزي شهري مبتني بر ساختمان‌هاي سبز نسبت به ساختمان‌هاي عادي بسيار پيچيده‌تر است و به همين دليل برنامه‌ريزي دقيق و جامع براي شناسايي عوامل ايجاد ريسك در موفقيت پروژه‌هاي ساختمان‌هاي سبز ضروري به نظر مي‌رسد. اين پژوهش با هدف شناسايي و ارزيابي ريسك ساختمان‌هاي سبز بر اساس يك مطالعه موردي در شهر شيراز انجام شده است. در اين راستا، بر اساس نظرات تيم خبرگان متشكل از مهندسين مشاور، طراحان، مجريان، پيمانكاران و همچنين پيشينه پژوهش، 17 عامل به عنوان مهم‌ترين عوامل در ريسك ساختمان‌هاي سبز شناسايي و در پنج گروه سياست‌ها و استانداردها، عوامل اقتصادي، عوامل زيست‌محيطي، عوامل مديريتي و عوامل فني و كيفيت طبقه‌بندي شده است. ارتباط بين عوامل ريسك و زيرمعيارهاي آن با روش ديمتل بررسي و سپس با استفاده از روش فرآيند تحليل شبكه‌اي(ANP) رتبه‌بندي عوامل ريسك صورت گرفته است. نتايج پژوهش نشان مي‌دهد كه قوانين دولتي و مراحل تصويب پيچيده، تاخير پروژه، فقدان بيمه خاص براي مراحل ساخت ساختمان سبز و عدم برآورد دقيق ميزان بازده سرمايه گذاري به ترتيب از مهم‌ترين عوامل ريسك در ساختمان‌هاي سبز است كه بايد طراحان سيستم شهري با تمركز بر آن‌ها، موفقيت صنعت نوظهور ساخت و ساز سبز در شهرها را افزايش دهند.