تاثير بازي درماني مبتني بر كاركردهاي اجرايي در كاهش نارسايي هيجاني كودكان مبتلا به بيش فعالي

اين پژوهش با هدف تعيين تأثير بازي درماني مبتني بر كاركردهاي اجرايي در كاهش نارسايي هيجاني كودكان مبتلا به بيش فعالي انجام شد. طرح پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون و پس آزمون با گروه كنترل و آزمايش است. جامعۀ آماري پژوهش شامل كليه دانش آموزان داراي اختلال بيش فعالي مي باشند. حجم نمونه 30 نفر از دانش آموزان داراي اختلال بيش فعالي كه 15 نفر در گروه آزمايش و 15 نفر درگروه كنترل قرار گرفتند لذا به روش نمونه گيري تصادفي در دسترس انتخاب شدند. به منظور گرد آوري داده ها از آزمون SNAP-IVسوانسون، نولان و پلهام(1980)، آزمون استروپ(1935)،آزمون ناگويي خلقي تورنتو استفاده شد. براي تجزيه و تحليل داده ها از توصيفي (ميانگين و انحراف استاندارد)، تحليل كوواريانس به كمك نرم افزار آماري SPSS20 استفاده شد. تجزيه و تحليل داده ها نشان داد اثر بازي درماني مبتني بر كاركردهاي اجرايي بر توانايي برنامه ريزي و توجه انتخابي و كاهش نارسايي هيجاني با 87/0= ήPartial ، 132/0= s Lambdaو wilk، 56/50 = (23،3) F اثر معني داري داشته است(01/0>P) . نتايج نشان داد كه بازي درماني مبتني بر كاركردهاي اجرايي بر كاهش نارسايي كودكان مبتلا به بيش فعالي تأثير دارد.

no abstract