رابطه سبك هاي يادگيري با پيشرفت تحصيلي دانش آموزان مقطع ابتدايي

پژوهش حاضر با هدف بررسي تأثير سبك هاي يادگيري بر پيشرفت تحصيلي دانش آموزان دوره ي دوم ابتدايي انجام شد. اين پژوهش به لحاظ هدف كاربردي و از نظر داده ها كمّي و از نظر ماهيت و نوع مطالعه همبستگي مي باشد. زيرا بدون آنكه متغير مستقل را دستكاري كنيم، مي خواهيم رابطه ي آن را با متغير وابسته بسنجيم. جامعه ي آماري را در اين پژوهش، كليه ي دانش آموزان دوره ابتدايي ( سه ساله دوم ) آموزش و پرورش ناحيه دو كرج، به تعداد 19,891 نفر تشكيل مي دهد. حجم نمونه با استفاده از فرمول كوركان محاسبه گرديد و بر اساس روش تصادفي خوشهاي و طبقه اي، نمونه اي شامل 388 نفر دانش آموز (205 نفر پسر و183 نفر دختر )، جهت اجراي تحقيق انتخاب شد. جهت گردآوري اطلاعات از پرسشنامه ي سبكهاي يادگيري (كُـلب) و نتايج آزمون هماهنگ پيشرفت تحصيلي استفاده شد. داده ها با روشهاي آماري همبستگي پيرسون و تحليل واريانس يك راهه مورد تحليل قرار گرفت. نتايج پژوهش نشان داد كه بين سبكهاي يادگيري و پيشرفت تحصيلي دانش آموزان دوره دوم ابتدايي رابطه اي وجود ندارد. اين يافته‌ها نشان مي‌دهد كه بيشتر دانش آموزان از بين چهار روش يادگيري، روشهاي آزمايشگري فعال و مشاهدي تأملي را ترجيح داده اند. همچنين آزمودني ها از چهار سبك يادگيري، به سبكهاي جذب كننده و واگرا گرايش بيشتري نشان داده اند.

no abstract