تاثير كيفيت زندگي‌كاري بر بهره‌وري فردي كاركنان

نيروي انساني كارآمد مهم‌ترين سرمايه هر سازماني محسوب مي‌شود.استفاده مطلوب از منابع انساني، متكي به اقداماتي است كه براي حفظ و صيانت جسم و روح كاركنان سازمان به عمل مي‌آيد.اين اقدامات كه شامل امكانات رفاهي، طرح‌هاي تشويقي، تناسب شغلي،امنيت شغلي،اهميت به نقش فرد در سازمان، آموزش كاركنان و مواردي از اين قبيل مي‌باشد كه مجموعا تحت عنوان كيفيت زندگي كاري ناميده‌ مي‌شود. تحقيق حاضر به بررسي رابطه بين كيفيت زندگي كاري و بهره‌وري نيروي انساني در كاركنان واحدهاي صنعتي مستقر در شهرك صنعتي لياء قزوين مي‌پردازد و براي حجم نمونه از جدول مورگان استفاده شده‌است. در ابتدا واحدهاي صنعتي فعال مشخص شده و سپس پرسشنامه‌اي در چهار بخش جهت جمع‌آوري داده‌ها تهيه شد. داده‌ها با آمار توصيفي و استنباطي مورد بررسي قرار گرفتند و در بخش آمار استنباطي، آزمون T استودنت و آزمون همبستگي پيرسون به كار گرفته شده است. نتايج نشان داد كه ميانگين بهره‌وري كاركنان 4 ساعت و 47 دقيقه از 8 ساعت است و كاركنان فقط از 55% ظرفيت خود براي كار استفاده مي‌كنند. همچنين كيفيت زندگي كاري بر اساس مدل به كار گرفته شده، در حد متوسط قرار دارد.

no abstract