بررسي انواع تابوشكني و دلايل آن در شعر فروغ فرخزاد و احمد شاملو

واژه ي تابو در اصطلاح هم به معناي پاك و هم به معناي ناپاك و نجس است. به همين دليل در دو حوزه ي مقدس و نامقدس كاربرد دارد؛ و در كل معناي آن، نوعي ممنوعيت و خطرناكي را مي رساند كه شكستن حريم آن انواع مؤاخذه ي بشري يا آسماني را در پي دارد. از آنجا كه ادبيات هر ملّت يكي از عرصه هاي به چالش كشيدن تابوهاي آن ملّت است و با خصلت عادت ستيزي و هنجارگريزي كه دارد، يكي از بهترين محل هاي تابوشكني در ميان ساير معارف بشري است. در ادبيات ما يكي از بسترهاي بازشناسي و واكاوي تابوها، شعر دوره ي معاصر است. پرداختن به مسائل اجتماعي ـ سياسي و شناخت آثار ادبي مربوط به هر دوره نشان دهنده ي واقعيات و ذهنيات فردي و تجربيات شخصي هستند و جامعه ي سانسورنشده ي آن دوره را نشان مي دهند. در اين راستا تلاش شده، ضمن استفاده از اصطلاح تابوشكني براي تعدّي به حريم ممنوع، تابوهاي شكسته شده درآثار فروغ فرخزاد و احمد شاملو، مورد بحث و واكاوي قرار گيرد. هدف اصلي اين پژوهش روشنگري بيشتر با مقوله ي تابو و تأثير اوضاع اجتماعي ـ سياسي در شكستن تابوها است كه مي تواند براي كاوش هاي جامعه شناختي و روان شناختي مؤثر و مفيد واقع شود. روش انجام تحقيق توصيفي ـ تحليلي است كه با تحليل شواهد درون متني به روش كتابخانه اي انجام گرفته، كه به نتايجي همچون تأثيرپذيري شاعر از فضاي حاكم بر جامعه و همچنين جنبه‌هاي رواني و اجتماعي مؤثّر بر ذهن و فكر شاعر كه منجر به شكستن تابوها مي شود رسيده‌ايم.

فاقد چكيده فارسي