اثربخشي آموزش نظريه ذهن بر خودپنداره و اضطراب در دانش آموزان ناتوان يادگيري با نقش تعديل كنندگي اختلال نقص توجه-بيش فعالي

هدف از پژوهش حاضر بررسي اثربخشي آموزش نظريه ذهن بر خودپنداره و اضطراب در دانش آموزان با ناتواني‌هاي خاص يادگيري با نقش تعديل كنندگي همبودي اختلال نقص توجه-بيش فعالي بود. روش پژوهش از نوع آزمايشي با طرح پيش آزمون-پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش را دانش آموزان داراي ناتواني خاص يادگيري شهر اهواز در سال 1398 تشكيل مي‌دهند. از بين آنها 28 نفر شامل 9 دختر و 19 پسر (14 نفر به ازا هر يك از گروههاي آزمايش و گواه به اين صورت كه هر گروه از تعداد مساوي دانش آموز داراي ناتواني خاص يادگيري با همبودي اختلال نقص توجه-بيش فعالي و بدون آن تشكيل مي‌شد)، به روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب و به صورت تصادفي در گروه‌هاي آزمايشي و كنترل جايگزين شدند. به منظور گردآوري اطلاعات از پرسشنامه خودپنداره كودك پيرز – هريس و مقياس اضطراب كودكان اسپنس، استفاده شد. گروه‌ آزمايش تحت آموزش نظريه ذهن قرار گرفت و گروه كنترل در ليست انتظار آموزش قرار گرفت. داده‌ها با استفاده از آزمون آماري تحليل كوواريانس چندمتغيره مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. نتايج نشان داد كه آموزش نظريه ذهن بر بهبود خود پنداره و كاهش اضطراب دانش آموزان اثربخش بودند (0.01 P). همچنين نتايج نشان داد، همبودي اختلال نقص توجه-بيش فعالي اثر بخشي اين آموزش را تعديل كرد. لذا نتيجه‌گيري مي‌شود كه مي­توان از اين روش آموزش در جهت كمك به داش آموزان داراي ناتواني خاص يادگيري و به ويژه افراد داراي همبودي اختلال نقص توجه – بيش فعالي بهره برد.