بررسي تطبيقي تناص قرآني در شعر مقاومت فارسي و عربي (مطالعة موردپژوهانه: شاعران معاصر)

شعر مقاومت، پديد هاي ادبي است كه از افكاري انقلابي برگرفته از موهبتي حقيقي سرچشمه م يگيرد كه عواطف انساني را سرشار از حماسه م يگرداند و با دليل و منطق از حقوق مردم ستمديده و آزاد يهاي انساني آنان دفاع، و ضد دشمن ستمكار و خواست ههاي آنان قيام م يكند. شاعران مقاوم ايراني، مانند قيصر امي نپور، مشفق كاشاني، علي معلمّ، نصرالهّ مرداني و... و شاعران مقاوم فلسطيني، مانند محمود درويش، توفيق زياّد، فدوي طوقان، معين بسيسو و... سعي نمود هاند كه شعر خود را به زيور الفاظ و معاني و مفاهيم والاي قرآني بيارايند. يكي از شيو ههاي بررسي متون، مطالعة بينامتني آن است. بينامتني، يعني خواندن متن با توجه به متون ديگر، و مبتني بر اين انديشه است كه متن، نظامي بسته و مستقل نيست و هيچ متني در خلأ پديد نم يآيد و خواسته يا ناخواسته با متون ديگر ارتباط دارد. پس از پيروزي انق الب و نيز در زمان جنگ تحميلي و پس از ورود غاصبان اسرائيل به سرزمين زيتون، شاعران براي آگاهي عامة مردم و تشويق ملتّ به جهاد و نيز دفاع از دين و وطن اس المي در جبه ههاي حق عليه باطل شعر سرود هاند. اين مقاله م يكوشد با استفاده از ابزار كتابخان هاي و با روش توصيفي تحليلي و با بهر هگيري از مكتب آمريكايي ادبيات تطبيقي به بيان نمون ههايي از شعر مقاومت در شعر شاعران دو ادبيات و بهر هگيري آنان از قرآن كريم با تكيه بر روش نقدي بينامتني بپردازد.