توسل جويي و بست نشيني در سفارتخانه ها و كنسولگري هاي خارجي عصر قاجاريه

فاقد عنوان لاتين

از پيامدهاي تشكيل سفارتخانه هاي خارجي در ايران دوره قاجاريه، فراهم شدن زمينه نفوذ و دخالت سفراي قدرت هاي مسلط آن روزگار نظير انگليس و روسيه در امور داخلي ايران بود. اين سفرا با سوء استفاده از مصونيت سياسي نمايندگي هاي خارجي در كشور، محل سفارتها را به مكاني براي پناه جويي و توسل ايرانيان به انسان و حربهاي مؤثر عليه دولت قاجاريه به منظور دستيابي به مقاصد سياسي و اقتصادي خود تبديل كردند. از سويي، اين رسم التجاء به بيگانه، ضمن مغايرت با حق حاكميت دولت بر اتباع خويش، با فرار مجرمان و خاطيان از مجازات، امنيت داخلي كشور را نيز تهديد مي كرد. در اين مقاله به روش توصيفي- تحليلي زمينه ها و عوامل توسل جويي به بيگانگان در عصر قاجاريه و تأثير آن بر روابط دولت با كشورهاي مداخله گر و امنيت داخلي بررسي شده است. يافته هاي پژوهش حاضر نشان مي دهد كه سفارتخانه هاي بيگانه از رسم التجاء و توسل جويي و بست نشيني براي مداخله در امور داخلي و وابسته كردن رجال ايراني و فشار بر دولت براي تأمين مقاصد خود بهره گرفته اند.

فاقد چكيده لاتين