اثربخشي آموزش خودكنترلي هيجاني بر مديريت تعارضات بين فردي و راهبردهاي مسئله‌گشايي در ميان زنان داراي مشكلات زناشويي

هدف:هدف از پژوهش حاضر بررسي اثربخشي خودكنترلي ‌هيجاني بر مديريت تعارضات بين فردي و راهبردهاي مسئله گشايي زنان داراي مشكلات زناشويي بود. روش: پژوهش حاضر از نوع نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون ـ پس آزمون با گروه كنترل و پيگيري بود. جامعۀ آماري پژوهش را 300 نفر از مادران دانش آموزان ناحيه 1 شهر قزوين تشكيل دادند كه 34 نفر باتوجه به كسب نمرۀ بالا در پرسشنامۀ تعارض زناشويي (MCQ) و نمرۀ پايين در مقياس خودكنترلي‌هيجاني به عنوان نمونه انتخاب و بر اساس متغيرهاي جمعيت شناختي همگن و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش (17=n) وكنترل (17=n) قرارگرفتند. گروه آزمايش بر اساس پروتكل تنظيم هيجان گروس در8 جلسه 75 دقيقه اي تحت آموزش خودكنترلي هيجاني قرارگرفت و گروه كنترل هيچ آموزشي دريافت نكرد. داده ها از طريق پرسشنامه هاي سبك هاي مديريت تعارضات بين فردي (ROCI-II)و راهبردهاي مسئله گشايي (PSS) جمع آوري و با استفاده از آزمون تحليل كوواريانس چندگانه (MANCOVA) تحليل شدند. يافته ها: نتايج نشان داد كه با كنترل نمرات پيش آزمون، تفاوت گروه‌هاي آزمايش وكنترل در پس آزمون سبك هاي حل تعارض به غير از سبك حل‌تعارض ملزم شده درسطح (p 0.05) و درسبك هاي حل‌مسئله درسطح (p 0.01) معنادار بود. نتايج مربوط به تأثير خودكنترلي‌هيجاني بر سبك هاي حل تعارض و شيوه‌هاي حل‌مسئله در بررسي هاي مربوط به پيگيري همچنان برقرار بود.نتيجه گيري: براساس يافته هاي اين پژوهش مي توان نتيجه گرفت كه آموزش خودكنترلي هيجاني بر استفاده از روش‌هاي كارآمدتر مديريت تعارض تأثيرگذار است و همچنين منجر به استفاده از سبك حل‌مسئله سازنده در مواجه با تعارضات مي‌شود.