ناسازه‌هاي سياستگذاري فرهنگي در ايران،‌ پيشنهاد يك مدل مطالعاتي

انواع مختلفي از ناسازگاري‏ها در سياستگذاري فرهنگي ايران وجود دارد. هدف اين نوشتار تحليل نقش ناسازه‌هاي شناختي در ايجاد ناهماهنگي ميان محتواي سياست‏هاي فرهنگي با ارزش‌ها و هنجارهاي ذي‌نفعان آن سياست است. هدف اين مقاله ارائه يك مدل پيشنهادي براي مطالعه و تحليل اين قبيل ناسازه‏ها است. با بهره‏گيري از روش تحليل نظري و با تكيه بر رويكردهاي شناختي در سياستگذاري عمومي شامل «پارادايم سياستگذاري»، «مرجعيت» و «چارچوب ائتلاف حامي» تلاش شده است تا يك چارچوب پيشنهادي براي مطالعه ناسازه‏هاي سياست فرهنگي ارائه شود. به همين دليل و به‏طور خاص زمينه‏هاي اجتماعي شكل‏گيري ناسازه‏ها در نظام قشربندي جامعه رديابي شده است، زيرا نظام قشربندي بازنماي تنوعات فرهنگي و ذخائر شناختي متنوع است. تفاوت منابع شناختي و مرجعيت‎‏هاي فكري سياستگذاران و ذي‌نفعان سياست‏ها كه حاصل تعلق به قشرهاي متفاوت است موجب جهت‌گيري‏هاي فرهنگي ناسازگار مي‏شود. همچنين نقش گروه‏هاي اقتصادي و سياسي ذي‏نفوذ، لابيگرها و گروه‏هاي مرجع نيز بارز است. اين واسطه‏ها برخي از مرجعيت‌ها را براي سياستگذاران برجسته كرده و با تأثير بر سازمان و ائتلاف سياستگذاران تلاش مي‏كنند سياست‏ها را به سمت منافع خود، هدايت كنند.