اثربخشي آموزش خودكارآمدي بر ارتقاء سلامت رواني و كاهش نشخوار فكري زنان مطلقه داراي همسر وابسته به مواد

هدف: پژوهش حاضر با هدف اثربخشي آموزش خودكارآمدي بر ارتقا سلامت رواني و كاهش نشخوار فكري زنان مطلقه داراي همسر وابسته به مواد تحت پوشش بهزيستي استان كهگيلويه و بويراحمد انجام شد. روش: اين پژوهش از نوع نيمه آزمايشي با پيش آزمون-پس آزمون همراه با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل تمامي زنان مطلقه 20 تا 45 ساله داراي همسر وابسته به مواد تحت پوشش سازمان بهزيستي استان كهگيلويه و بوير احمد در سال 1398 بود. از اين بين، 40 زن به روش نمونه گيري هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش (20 نفر) و كنترل (20 نفر) قرار گرفتند. شركت كنندگان هر دو گروه مقياس پاسخ هاي نشخوار فكري و مقياس سلامت عمومي را در پيش آزمون و پس آزمون تكميل كردند. گروه آزمايش برنامه آموزش خودكارآمدي (هشت جلسه هفتگي) را دريافت كرد، در حالي كه اعضاي گروه كنترل هيچ مداخله اي دريافت نكردند و صرفا به پرسش نامه ها پاسخ دادند. داده ها با روش تحليل واريانس تجزيه و تحليل شدند. يافته ها: نتايج نشان داد كه پس از كنترل اثر پيش آزمون، تاثير آموزش خودكارآمدي در گروه آزمايش بر سلامت رواني و نشخوار فكري معني دار بود و اين برنامه آموزشي به طور معناداري باعث بهبود سلامت روان و كاهش نشخوار فكري در زنان مطلقه داراي همسر وابسته به مواد شد. نتيجه گيري: بر اساس اين نتايج، آموزش خودكارآمدي مي‌تواند در كاهش آثار زيان بار اعتياد بر سلامت روان زنان مطلقه داراي همسران وابسته به مواد سودمند واقع شود.