تأثير خاكپوش شني بر ميزان رواناب و كنترل فرسايش سطح آبگير

افزايش جمعيت، گرم شدن زمين، تغيير الگوي بارش و كاهش آن باعث شده كه مسئله آب و خاك به‌عنوان يكي از مهم‌ترين چالش‌هاي بشر امروز باشد. از روش‌هايي كه مي‌تواند تا حدودي مشكل مذكور را حل نمايد مديريت منابع آب و خاك در مناطق خشك و نيمه‌خشك مي‌باشد. پوشاندن سطح خاك با مصالح طبيعي نفوذپذير علاوه بر كاهش فرسايش آبي و بادي مي‌تواند ميزان تبخير از سطح خاك را كاهش دهد و باعث افزايش ذخيره رطوبت و ماندگاري بيشتر آن در خاك شود. در اين پژوهش تأثير پوشش شني به ضخامت پنج سانتيمتر بر روي ميزان رواناب و فرسايش خاك بررسي و مورد مطالعه قرار گرفت. نتايج نشان داد كه پوشش شني رواناب را از 5.14 ليتر بر مترمربع به 4.24 ليتر بر مترمربع و فرسايش را از 97.4 گرم بر مترمربع به 9.37 گرم بر مترمربع در طول دوره آماربرداري (دو سال) كاهش مي‌دهد نتيجه اينكه پوشش شني باعث كاهش فرسايش و تخريب خاك در اثر عوامل محيطي و فيزيكي ازجمله درجه حرارت، باد و ضربات قطرات باران مي‌شود و علاوه بر كاهش فرسايش باعث كاهش تبخير و رواناب، افزايش رطوبت و ماندگاري بيشتر آن در خاك مي‌شود كه اين مسئله در مديريت حفاظت آب و خاك از اهميت بسزايي برخوردار مي‌باشد.